I tu pierwsze WBREW – nie da się na tym zarabiać (chyba), więc po pierwsze – wracam na ulicę, dla przyjemności usłyszenia pytania: ‘po co ci to?’ (zadający to pytanie powinien lekko zezować).  Ano jo – jeśli się nie da zarabiać, to też jest szansa, że nie zbrzydnie ta zabawa, co najwyżej kolejny kilkuletni oddech grozi.

Po drugie – zdarzyło mi się wybrać na piwo ze znajomymi z pewnego forum fotograficznego. Uświadomili mnie, że fotografia uliczna  jest skończona, że ta formuła się zużyła, że to wręcz obciach szukać po mieście tych ‘kroczków, cieni, powtórzeń’, a potem robić ekshibicje na blogach i stronach w Sieci. No to jest kolejne WBREW.

I jeszcze takie WBREW, że stary koń…
Oraz takie, że gdy już odkurzyłem obiektywy, to właśnie zaczęła się pandemia i nadgorliwi funkcjonariusze mandaty wlepiali za włóczenie się po mieście.

No i najważniejsza rzecz – dawna forma – W BREW – oznaczała, tyle, co ‘twarzą w twarz’. Fotografowanie na ulicy oznacza kontakt z ludźmi. Oznacza robienie zdjęć, na ogół bez wstępnego pytania ich o zgodę. Ale, o dziwo, nigdy nie spotkałem się z agresją ze strony nieznajomych. Przeciwnie – zazwyczaj kończyło się na miłej (a czasem ciekawej) rozmowie. To bardzo nietypowa dla dzisiejszych czasów forma zawierania znajomości.

A więc ulica . Wszelkie inne dziedziny schodzą na plan dalszy.
Tak się napisało. Nie przypadkiem. Bo coś w powietrzu wisi… Ale o tym kiedy indziej.